Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Vanden Bussche Henri


pastoor St-Franciscusparochie
Karel Van Manderstraat n 71
8310 St-Kruis Brugge

In het parochieblad Kerk en Leven van 30 augustus 1984 lazen wij onder de korte berichten, dat Mgr. E. De Smedt, bisschop van Brugge, de aanvraag tot ontslag van pastoor Henri Vanden Bussche had ingewilligd en deze priester, na 42 jaar apostolaat zijnde vier jaar in het onderwijs en 38 jaar in parochie dienst, waarvan ongeveer twintig jaar op de St-Franciscusparochie van de Dampoortwijk of 't Nieuw Kwartier, op 30 september 1984 officieel en definitief op rust zou gaan in zijn geboortedorp Roesbrugge-Haringe.
Zeer velen onder ons zijn bedroefd om dit te vroege afscheid maar hebben begrip voor deze beslissing en denken dan ook met grote dankbaarheid terug aan de belangloze toewijding en inzet die steeds bij deze priester kon worden aangetroffen.
Hij was een man van God, een vredebrenger en dus een goede priester, nog bezield met een hoge opvatting voor zijn verheven opdracht en bescheiden over zichzelf.
Jong of oud, rijk of arm, allen konden op hem rekenen, als op een vriend die aan hun zijde stond, ingeval van nood of ziekte, zoals hij ook op de blijde dagen van het leven graag aanwezig was en kon genieten van  de goede vruchten der aarde.
Hij was een man zonder compleksen die de wereld kende en een poging deed om bij ieder mens de goede kanten te ontdekken en over de minder interessante te zwijgen. Een parochiaan was een parochiaan. Iedereen was voor hem een broer of zuster in de geest van St.-Franciscus. De pastorij draagt de naam "Zonnelicht" en het is niet overdreven te stellen dat deze benaming, die reeds lang vóór hem op de woning prijkte, nu het symbool is geworden van de pastorale inzet van E.H. Henri Vanden Bussche.
In de omgang was hij vlot en joviaal, al kwam hij steeds nuchter en zakelijk over wanneer hij het had over de parochiale werken en de talrijke behoeften die er op zijn nieuwe parochie moesten voldaan worden. Zonder schroom benaderde hij zijn parochianen en weldoeners om hen financiële steun te vragen wanneer hij een of ander projekt noodzakelijk achtte voor de parochie. Zonder omwegen ging hij steeds recht op zijn doel af, bezield en gedreven door zijn onwrikbaar geloof in God en vertrouwend op zijn medemens.

Wie herinnert zich nog 10 juli 1965 wanneer de nieuwe kerk aan de Dampoortwijk werd ingewijd onder de naam van zijn beschermheilige St-Franciscus.
De kerk stond geïsoleerd van de bewoning maar toch is zij nu het trefpunt geworden van deze nieuwe parochie.
In 1966 werd E.H. Henri Vanden Bussche tot kapelaan benoemd en in 1969 werd hij de eerste pastoor van de St-Franciscusparochie.
Vanaf zijn komst op deze jonge en steeds uitbreidende wijk stelde hij alles in het werk wat mogelijk was om deze gemeenschap uit te bouwen tot een van de mooiste en bloeiendste van de streek en velen van buiten de parochie komen er naar de kerk omdat er steeds een verzorgde eredienst kon worden gevolgd.
Pastoor Vanden Bussche liet de mensen niet tot zich komen maar ging zelf de mensen bij hen thuis opzoeken.
Huis per huis bezocht hij zijn parochianen en overal wilde hij in alle bescheidenheid en zonder opdringerig te worden de Blijde Boodschap brengen door de mensen duidelijk te maken dat hij er maar was om te helpen en bij te staan in Gods naam.
Hoeveel zieken en bejaarden zou hij niet hebben opgebeurd en gesterkt? Het huisbezoek en ziekenbezoek was voor deze priester even belangrijk als een verzorgde eredienst.
Hij wilde echt nog een leidsman zijn voor de mensen die op de dag van vandaag meer dan ooit voorheen daaraan behoefte hebben.

Ieder mens wist hij op zijn eigen manier aan te pakken en steeds bleef hij geloven in de mogelijkheden die in ieder mens schuilgaan. Niettegenstaand ook hij tegenslagen heeft gekend toch zag men hem steeds met de glimlach tussen de mensen al moet het gezegd worden dat hij nooit mensen naar de mond heeft gepraat of een blad voor de mond heeft gehouden wanneer hij in geweten van oordeel was dat hij moest vermanen of afkeuren in het belang van de parochiegemeenschap of de persoon zelf.
Zijn grote zorg was eenheid te brengen in zijn parochiale gemeenschap en en er ook eensgezindheid te zien heersen.
E.H. Henri Vanden Bussche werd geboren op 13 oktober 1917, te Roesbrugge-Haringe in het landbouwersgezin van Julien Vanden Bussche en Eugenie Leys.
Het was een zeer kristelijk gezin met 8 kinderen, 5 zonen en 3 dochters. Een dochter werd kloosterlinge bij de Zusters van Maria van Pittem, een zoon werd Jezuïet en was jarenlang verantwoordelijke uitgever van De Linie, Henri werd priester in het bisdom.
De hofstede van zijn vader bevond zich letterlijk helemaal aan de uiterste grens van West-Vlaanderen zodat de gebuur in Frankrijk woonde.
Na eerst de lagere school te hebben gevolgd in de kloosterschool van Haringe, ging hij op l3-jarige leeftijd als intern studeren aan het college te Poperinge.
In september 1936 begon hij filosofie te studeren aan het Klein Seminarie te Roeselare en in september 1938 ging hij naar het Groot Seminarie te Brugge om er zijn studies te voltooien.
Het was nog volop de romantische tijd waarin vele jonge mannen bezield met een kristelijke en Vlaamse overtuiging, werden aangetrokken door het priesterideaal om zich langs deze weg ten dienste te stellen van het eigen volk. In de vier jaar theologie te Brugge telde men toen nog 160 studenten.
Op 1 maart 1942 werd hij als "surveillant" benoemd van het St.-Vincentiuscollege te Ieper.
Op 12 april 1942 werd hij priester gewijd in de kathedraal te Brugge door Mgr Henri Lamiroy.
Met kerstmis 1945 werd hij kapelaan in de kerk van St.-Andries te Woumen bij Diksmuide.
Hij was nauwelijks op deze parochie benoemd op 28 december 1945 toen zijn schoonbroer Prosper Devinck, die onderwijzer was te Haringe, plots kwam te overlijden.
Dit was een drama voor de familie maar vooral voor zijn zuster die moeder was van vijf kleine opgroeiende kinderen en plots zonder woonst viel omdat het schoolhuis moest vrijgemaakt worden voor de opvolger van haar echtgenoot.



Al was het tegen de toenmalige statuten van het bisdom Brugge, E.H. Henri Vanden Bussche aarzelde geen ogenblik en stelde zijn groot kapelaanshuis ter beschikking van zijn zuster en haar gezin. Wat als een tijdelijke oplossing begon, duurde evenwel tot september 1951. Het gezin van zijn zuster vond toen een definitieve oplossing en de kapelaan was weer gans alleen in zijn groot huis.
Via bemiddeling van de overste van het klooster te Woumen werd in september 1951 mejuffrouw Antoinette Dujardin beroepsregentes, bereid gevonden het huishouden van de kapelaan te beredderen: dit was het begin van een lange samenwerking want reeds 33 jaar kent E.H. Vanden Bussche het geluk haar als huishoudster te mogen waarderen. In september 1952 werd hij benoemd op de St.-Martinusparochie te Moorsele waar hij zou blijven tot augustus 1961 toen hij E.H. Elias Dupon opvolgde als onderpastoor te St.-Kruis met speciale zorg voor de Dampoortwijk die toen een grote evolutie en uitbreiding kende en waar de behoefte van een noodkerk werd aangevoeld.
Zo werd op 10 juli 1965 de St.-Franciscuskerk ingehuldigd.
Op 1 november 1966 werd E.H. Henri Vanden Bussche als kapelaan benoemd en in 1969 werd hij er de eerste pastoor.
Niet alleen de St.-Franciscusparochie maar gans St.-Kruis is sinds deze datum getuige geweest van zijn grote activiteit.
Inderdaad vond Pastoor Vanden Bussche dat het maar passend was dat deze kerk ook zou beschikken over klokken: hij stichtte het klokkenfonds en na korte tijd konden 3 klokken worden aangekocht tegen de prijs van 325.000 fr.
Nadien volgde het orgelfonds en ook dat werd met succes bekroond waardoor de kerk thans beschikt over een prachtig orgel Van Loncke uit Diksmuide.
Tevens werden prachtige gewaden ornamenten en kelken aangekocht en een nieuwe Kruisweg werd in de kerk opgehangen.
Hiermede dachten de weldoeners dat Pastoor Vanden Bussche aan het einde was gekomen van zijn projekten en vele bedeltochten, maar zij hadden het verkeerd voor: immers de pastoor zorgde ervoor dat ook de intimiteit en de gezelligheid in de kerk werden verhoogd dank zij prachtige brandglazen van de Brugse kunstenaar Michel Martens.
Nadien werden de parochiale werken van de St.-Franciscusparochie met een uiterst belangrijke schenking bedacht door de Zusters van Maria van Pittem die hun ganse schoolgebouwen aanhankelijkheden gratis wegschonken.
Hierdoor zag pastoor Vanden Bussche nu de mogelijkheid om het St.-Franciscusheem op te richten, waar thans alle verenigingen van de parochie gebruik kunnen van maken en dat werkelijk werd omgetoverd tot een parochiaal ontmoetingscentrum met polyvalent gebruik.

De mensen van St.-Franciscus zullen hun Pastoor Henri Vanden Bussche erg missen.
Zonder hem zal alles anders worden. Toch is het zijn uitdrukkelijke hartewens dat iedereen zich verder zou blijven inzetten opdat de Dampoortwijk op geestelijk en sociaal vlak verder zou groeien en dat in stand mag worden gehouden wat moeizaam werd opgebouwd.
Op zaterdag 22 september is er te 17 uur in de kerk een dankmis gevolgd door een receptie te 18.45 uur in het St.-Franciscusheem waarop alle mensen van goede wil zijn uitgenodigd.
Wij hopen dat ook U hierop zult aanwezig zijn om op die wijze dank te betuigen voor de jarenlange belangloze inzet van Pastoor Vanden Bussche ten gunste van de Dampoortwijk die onder zijn impuls en stuwkracht is uitgegroeid tot een mooie parel aan de Brugse kroon en een voorbeeld op pastoraal gebied. Pastoor Vanden Bussche, dank voor alles.

Vaarwel en ad multos annos in Roesbrugge-Haringe.

 

St.-Kruis 31 augustus 1984

Mr. Johan Weyts