Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Janssens Felix


Staatsgepensioneerde,
Geboren op 20.7.1902
Leopold Debruynestraat 15,
8310 Brugge 3. Sint-Kruis

Wie bij Felix Janssens aanbelt voelt dadelijk dat hij aangeland is in een gastvrij huis waar ieder bezoeker die er binnenstapt welkom is en onmiddellijk wordt opgenomen in de gezellige huiskring.
Herinneringen en geschenken met dankbetuigingen sieren de huiskamer naast prachtige familiefoto's die de liefde en de gehechtheid aantonen van de bewoners van het huis voor het gezin, de familie en de vele vrienden.
Felix Janssens is rustend adjudant-eerste klasse, gewezen sekretaris van de provinciecommandant van WestVlaanderen, toneelspeler, feestleider en voorzitter van de Christelijke Bond van gepensioneerden van Sint-Kruis.
Doch vóór alles is hij echter een goed mens, een voorbeeldig vader en grootvader, iemand met een scherp verstand en een gouden hart, iemand die steeds bereid is om voor zijn medemensen in de bres te springen en om voor hen te zorgen met verantwoordelijkheidszin en begrip, maar steeds zonder ijdelheid en zonder zichzelf te zoeken.
Hij handelt gewoon als een echte vriend.
Zijn heldere ogen lachen U toe of kijken verwonderd op wanneer hij met zijn grote handen over zijn kale schedel wrijft en hij zonder ophouden en met hartstocht en gevoel vertelt over het voor hem zo rijke verleden en vooral over zijn 52 jaar aktief toneelleven.
Op 20 juli 1902 werd Felix Janssens geboren als zoon van een militair ziekenverpleger in het militair hospitaal te Brugge.
"Als ik geboren ben was mijn moeder juist naar de vismarkt. Gelukkig was mijn vader steeds thuis" en met vrolijke stem gekscheert hij verder "dat hij door de pater werd gebracht" .
Als opgroeiende jongeman maakt hij de eerste wereldoorlog mede die zoveel ellende en lijden onder ons volk heeft gebracht en in het militair hospitaal waarin ook zijn ouderlijke woning was gevestigd, heeft hij veel leed gezien een aangevoeld.
Misschien heeft deze periode op hem een bepalende invloed gehad.
Na suksesvolle studies te Kortrijk en te Gent trad ook hij op 15 maart 1920 In de voetsporen van zijn vader en nam hij dienst in het 4e linieregiment te Brugge.
Gedurende 38 jaar zou hij als plichtbewust militair de hem opgedragen taken met grote zorg en toewijding vervuilen tot hij op 1 oktober 1958 als gewaardeerd sekretaris van de provincie-commandant van West-Vlaanderen op rust kon gaan.
Reeds 21 jaar is hij thans gepensioneerd maar hij eet nog steeds niet zijn brood in ledigheid.
Op 10 mei 1940, bij het uitbreken van de tweede wereldoorlog, lag hij met zijn manschappen te Diepenbeek maar op 18 mei 1940 werd hij krijgsgevangen gemaakt en naar Duitsland overgebracht. In het werkkamp Stalag X B, in barak 37, heeft hij harde noten moeten kraken en zijn gevoelige natuur maakte het hem niet gemakkelijker. Inderdaad heeft hij toen - zonder het anderen te laten merken - erg geleden onder zijn verwijdering van zijn geliefde echtgenote Germana Demangelaere met wie hij op 22.10.1926 in het huwelijk was getreden en die hem twee flinke zonen heeft geschonken: Jacques en Fernand.
In oktober 1942 werden hem alle tanden uitgetrokken. Het gevolg was dat hij bijna geen voedsel meer tot zich kon nemen en op 13 april 1943 waren de Duitsers verplicht hem terug naar België te sturen in herstelverlof. Hij woog toen nog amper 47 kg. Tot aan de bevrijding heeft hij dan gewerkt in de diensten van het Rode Kruis, samen met dokter Warlant die tevens kamerheer van de paus is geweest..



Na de afschaffing van het militair hospitaal te Brugge in juli 1946 werd hij wegens zijn buitengewone gaven door de hoogste legerleiding naar Soest in Duitsland gezonden om er orde op zaken te stellen. Ook wegens zijn talenkennis was hij aldaar onmisbaar want naast zijn moedertaal spreekt Felix Janssens Frans, Duits, Engels en ook in het Russisch kan hij behoorlijk overweg. Talenkennis is een rijkdom die steeds goud waard is. Zijn nauwgezette plichtsbetrachting deed hem opklimmen tot zeer moeilijke vertrouwensfuncties. Het is dan ook niet te verwonderen dat zijn beide zonen, Fernand als militair en Jacques als griffier bij de rechtbank van eerste aanleg te Brugge evenzeer geacht worden om deze gaven.
Na vier jaar Soest werd hij echter tot zijn grote vreugde door de toenmalige minister van landsverdediging benoemd tot sekretaris van de provinciecommandant van West-Vlaanderen en zo kon hij terug de Brugse lucht inademen en zich helemaal wijden aan zijn grote liefhebberij : het toneel.
Inderdaad gedurende 52 jaar heeft hij ononderbroken op de planken gestaan als akteur. Het was begonnen in 1922 in de toenmalige Militaire Kring, waar hij spoedig door andere groepen werd ontdekt en reeds op 28 oktober 1923 speelde hij een gewaardeerde rol in de stadsschouwburg te Brugge tijdens de opvoering van "Kleine Burgers", een familiedrama in drie bedrijven van Jef Parweeis.
Nadien kreeg hij de ene rol na de andere, met steeds groeiend sukses toebedeeld.
Een hoogtepunt blijft zijn hoofdrol als Lindoberer in de operette "De Lustige Boer" van Victor Léon, dat toen overal als een suksesnummer werd opgevoerd.
Hij speelde dit stuk opnieuw op 21.2.1938 tijdens de galavoorstelling naar aanleiding van het veertigjarig bestaan van de Koninklijke Maatschappij Cercle Dramatique, Choral et Philantropique waarvan hij lange jaren aktief lid is geweest.
Een groot lachsukses was eveneens "Ontploft" een revue in drie bedrijven van A. Nobels en opgevoerd door de Verbroedring van het 4e en 24e linieregiment. Het is in dit stuk, later herschreven door Fekix zelf, dat Mevrouw Marcella Van heester, de moeder van de huidige provinciecommandant, als enige vrouwelijke actrice is opgetreden.
Met ontroering denkt hij nu ook terug aan "Noêl sur la place" een stuk dat volledig werd gemonteerd en opgevoerd in het krijgsgevangenschap. Het orgelpunt van zijn optreden in militaire middens is echter geweest de Grote Soldatenrevue opgevoerd op 11 november 1952 in het Witte Paard te Oostende. Hij was er de grote bezieler en volgens Het Laatste Nieuws van 14.11.1952 was "Felix Janssens uit Brugge onbetaalbaar als "speaker en moppentapper" .
Zelfs de toenmalige eigenaar van 't Witte Paard bood hem onmiddellijk een kontrakt aan om voor het volgend seizoen op te treden als conferancier. Dit voorstel werd natuurlijk afgewezen, gezien Felix in aktieve dienst was en alleen gratis zijn medewerking wilde verlenen.
In datzelfde jaar 1952 kwam hij definitief als speler op de planken te Sint-Kruis als lid van ons bekend toneelgezelschap Reynaert dat sindsdien in binnen- en buitenland sukses heeft geoost en werkelijk op een zeer hoog peil staat zodat gerust kan verklaard worden dat Reynaert één van de beste amateurgezelschappen in Vlaanderen is.
In 1952 speelde Felix Janssens als gevangenisdirekteur mee in "De klucht van de brave moordenaar" en de ouderen onder ons zullen zich zeer goed dit lachsukses herinneren waarin Felix het hart van het publiek van Sint-Kruis veroverde. Hij bleef zeer aktief en werd sekretaris van de toneelvereniging, funktie die hij onafgebroken heeft vervuld tot 25.1.1974. Het is maar wanneer de programma's worden bovengehaald dat men zich een idee kan vormen van het groot aantal stukken dat reeds werd opvoerd door Reynaert en van de rollen die Felix Janssens in zijn 52-jarige loopbaan als amateur-toneelspeler heeft vertolkt!
Tot de meest bekende stukken behoren: "Waar de sterre bleef stille staan", "Parkstraat 13", "Adel in livrei", "De dartele Cupido", "Hof Terhove", "Wilde Rozen", "'t Portret van Aloys", "En toen kwam dokter Frost", "Kromme Peter", "Pietje de landloper" etc.


Voor het ogenblik gaat de meeste tijd van Felix Janssens naar zijn bond van gepensioneerden. Hij is er voorzitter en feestleider en tweemaal per jaar zorgt hij dat hij samen met zijn leden een feest kan organiseren waar sketches worden opgevoerd, liedjes gezongen en moppen getapt. En wie weet in Sint-Kruis niet dat iedere aktiviteit wordt besloten met het zingen van het lied "0 mijn schone dahlia".
"Zoek in 't leven steeds de zon" staat geschreven op een kunstbord dat de woonkamer van Felix Janssens siert.
Deze spreuk is van toepassing op de man die steeds heeft gepoogd in zijn leven vreugde te beleven door anderen vreugde te geven en geluk te brengen. Hij is thans een gelukkig man, fier op zijn twee zonen, trots op zijn zeven kleinkinderen en "zot" van zijn eerste achter-kleinkind Peter-Jan.
Wanneer wij vroegen welke boodschap hij zou willen meegeven antwoordde hij zonder aarzelen: "De jeugd moet opnieuw leren lachen met zaken die reden geven tot vreugde en geluk. De mensen zouden opnieuw vreugde in 't leven moeten vinden en niet te zwaar tillen aan zaken die in feite weinig of geen belang hebben om gelukkig te zijn. De mensen hebben het nu misschien te goed. Hun rijkdom heeft hen tot zelfingenomen egoisten gemaakt.
Hij meent verder dat iedereen een hobby zou moeten hebben waarmede hij zijn vrije tijd kan vullen op een zinvolle en liefst nuttig en aangename wijze.
 "Het geluk moet men in het eigen gezin vinden".
Felix Janssens wij danken U voor alles wat U ten bate van de mensen en meer bepaald de mensen van Sint-Kruis hebt gedaan en nog doet. Wij kunnen er U niet veel voor in de plaats geven tenzij onze vriendschap maar wij weten dat U meer belang hecht aan ware vriendschap dan aan een gouden kroon met palmen.

Sint-Kruis Brugge, 18 april 1979.
Mr. Johan WEYTS.

Felix Janssens overleed op 21.03.1991