Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Boone Fernand

 

Niets dan goed over de doden, maar de superlatieven waren er al voor zijn overlijden. "Fernand Boone, negentien jaar lang Club's portier, beschikte over telepathische gaven: vanaf de elfmeterstip was hij moeilijk te verschalken, staat er te lezen in het boek “De goden van Club Brugge”, van de hand van Jacques Sys.
En het is dan ook een palmares om u tegen te zeggen: bijna 400 ( matchen in eerste klasse (416 competitiematchen voor Club om precies te zijn), de eerste Gouden Schoen van Club Brugge, acht matchen voor de Rode Duivels, twee keer een Beker van België en in totaal 19 jaar, bijna onafgebroken, onder de lat bij Club. En daardoor voor het leven een monument bij Club.
Een eerste anekdote. Eigenlijk belandde hij maar per toeval bij blauw-zwart. Hij was lang middenvelder bij Dosko Sint-Kruis en toen hij als 17 -jarige de geblesseerde goalie in doel verving (“ik was al blij dat ik mocht spelen") ontdekte Club hem als bij wonder. De keuze voor Club was niet evident, Fernand stamde immers uit een Cerclegeslacht.
"Blauw-zwart beloofde een som van 10.000 frank om een tweede handse Skoda te kopen, zodat het bijwonen van de trainingen geen problemen zou opleveren", staat er te lezen in “100 jaar Club Brugge KV”.
    
Roemeense coach
En nog een anekdote. Na een jaar stond hij onder de lat in het.elftal en dat gebeurde op een ongebruikelijke manier. Het is het jaar 1955. "Ik was tweede man achter Albert CareIs, in die tijd een monument. Op een gegeven moment stapte Carels naar het bestuur met de vraag om mij op te stellen. Omdat hij vond dat ik beter was dan hij", staat er te lezen in “De Goden van Club Brugge”.
Fernand Boone zou de volgende 19 jaar niet meer uit doel verdwijnen. De Bruggeling was dan ook symbool voor het Club Brugge dat uitgroeide in de jaren zestig van tweedeklasser tot Belgische topclub. Fernand keepte immers ook heel wat matchen in tweede. De Roemeen Norberto Höfling was zijn coach, en het klikte. "Hij kende alle knepen van het keepersvak
en daar heeft hij er mij een hoop van geleerd. Bij hoekschoppen aan de broek van een aanvaller trekken bijvoorbeeld, of stiekem je ellebogen in zijn ribben planten", staat er ook nog te lezen in "De Goden van Club Brugge".
Fernand Boone pakte wel nooit een titel met Club, wel twee keer de Beker van België, in 1968 en 1970. Zeker die eerste was speciaal. In de finale tegen Beerschot pakte De Zwarte Panter, zijn bijnaam, vier strafschoppen. Eentje in de reguliere tijd en drie in de strafschoppenreeks. Om maar te zeggen: Fernand Boone was een specialist als het op strafschoppen aan kwam.

De Klokke
Fernand Boone was in Brugge ook bekend naast het veld. Hij baatte samen met Diana Clyncke, zijn ex-echtgenote, erg lang café De Klokke uit, recht tegenover het gelijknamige stadion in Sint-Andries.
Een blessure betekende het einde van zijn carrière en ook op familiaal vlak ging het mis. Hij zocht een nieuwe uitdaging en ging onder andere aan de slag bij de brouwerij van Constant Van den Stock. Hij was vertegenwoordiger voor Brouwerij Belle-Vue. Opnieuw: een anekdote.
 
De laatste jaren was Fernand niet veel meer. in Brugge. Hij vestigde zich in Oost-Vlaanderen, ook de liefde met Club was bekoeld. Dit vertelde hij in 2003 in een interview aan Krant van West- Vlaanderen.
"Club heeft geen greintje respect voor de oud-spelers. Wie zit er in de eretribune? Vier jonge gastjes met hun gameboy en sjieke madams, die constant zitten te babbelen over nieuwe kleren en nieuwe sjakochen. Ik heb nu twee seats op Zulte Waregem, waar ik me goed amuseer."

Fernand Boone arriveerde in 1971 in Roeselare en het eerste jaar was hij nog speler-trainer. Als trainer zorgde hij voor een goede integratie van de jeugd bij de toenmalige derdekiasser. Hij gaf onder de lat onder andere het vertrouwen aan Karel Dumont, onlangs ook overleden. "Karel Dumont : door Fernand Boone vaak gelauwerd door zijn uitstekend plukwerk" , staat er te lezen bij een foto in 75 jaar SK Roeselare, een boek van de hand van Eddy Brouckaert, directeur van dit blad.
En iets verder. "Fernand Boone kon zich moeilijk verzoenen met bemoeienissen van bestuursmensen en nam tijdens de reservewedstrijd tegen Gent ostentatief plaats tussen het publiek. Door op die manier het bestuur en zeker Jules Ostyn zo expliciet te negeren, tekende Fernand Boone zijn doodvonnis."
En nog iets verder. "Roeselare is nochtans als stad een ploeg in tweede nationale waard en heeft daar ook de mogelijkheden voor", zei Fernand Boone bij zijn afscheid. "Ik betwijfel evenwel sterk of SK dit met de huidig heersende mentaliteit zal kunnen bereiken..."
In 1975 eindigde dan de samenwerking tussen SK Roeselare en Fernand Boone. De ex-goalie kwam sindsdien niet meer aan de bak als trainer, maar bleef het voetbal wel vanop afstand volgen
Fernand Boone werd tijdens het kaarten getroffen door een trombose en hij bezweek aan de naweeën daarvan. Hij werd in intieme kring begraven.
Uit B.H. dd 20.09.2013